Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

Πάντα θα ευελπιστούμε ,θα ελπίζουμε , θα οραματιζόμαστε και θα προσπαθούμε

Η παρακάτω  ανάρτηση είναι ένα  άρθρο από την αχρωμάτιστη ακομάτιστη εφημερίδα αντιδρώ που κυκλοφορεί τελευταία στην Σύμη και  την αφιερώνει η Σμαράγδα μας σε όλους όσους  ευελπιστούν ελπίζουν οραματίζονται και προσπαθούν για κάτι καλλίτερο .

Μπορείτε να κάνετε κλικ πάνω στην εικόνα

 'Oταν η αδικία, η απληστία και η λατρεία για την καρέκλα γίνεται νόμος....η αναρχία γίνεται καμιά φορά καθήκον μας....
Από μικρά παιδιά μεγαλώσαμε με τη ρουφιανιά, την λαμογιά, την απατεωνιά και κοιτούσαμε μόνο τον κώλο μας. Ξέρω.
Δεν είναι ο κώλος λέξη για άρθρο ούτε για blog ούτε για εφημερίδα όμως ούτε κι αυτή που ζούμε είναι χώρα για ελεύθερους ανθρώπους. Λαμόγια πολιτικοί συνεπάγεται λαμόγια ψηφοφόροι.Και παίρνει και μένα η μπάλα. Ξέρω τι γράφω.


Ξέρω επίσης πολύ καλά πως... η σιωπή αντί της διαμαρτυρίας είναι μια αμαρτία που μας κάνει δειλούς. Το είχε πει ο Κένεντυ κάποτε. Κι αυτόν τον σκότωσαν.Τη στιγμή που μας κάνει μαθήματα ο Στέλιος ο Κούλογλου για οικονομικούς δολοφόνους

στο Εκουαδόρ και στην Αργεντινή, εμείς έχουμε τους δικούς μας δολοφόνους. Να και κάτι λοιπόν που παράγουμε. Νταβατζήδες και μπάσταρδους ιδεολογικά πολιτικούς. Όλα από εκεί ξεκινάνε. Αυτή η χώρα είναι σκατά. Σαν κράτος βέβαια , όχι σαν πατρίδα .
Μια δεξαμενή με ανθρωπάκια. Καθένας μας έχει τον παράδεισο που του αξίζει. Aν απουσιάζει η δικαιοσύνη τότε τι άλλο είναι η πολιτική εξουσία παρά οργανωμένη ληστεία ή και δολοφονία; Όποιος μάχεται μπορεί και να χάσει.Όποιος δε μάχεται.έχει χάσει ίσως ήδη.... Μια κοινωνία προβάτων θα βγάλει,
αναπόφευκτα λοιπόν κάποια στιγμή, μια κυβέρνηση λύκων.
Χώρα μεγαλοεκδοτών είμαστε που μας γεμίζουν τα μυαλά μας με χίλιες δυο μαλακίες και που καλά καλά δεν πληρώνουν καν  το προσωπικό τους, πληρώνουν όμως τα προεκλογικά κεράσματα συγγενών τους , χώρα πολιτικών που πληρώνουν τις συνεντεύξεις τους και αγοράζουν τηλεοπτικό χρόνο. Χώρα μεγαλοεργολάβων που πατάνε επί πτωμάτων και χώρα με τσιράκια των 50 ευρώ, που γίνονται φερέφωνα του κάθε πολιτικίσκου που μια σελίδα λέξεις δεν ξέρει να γράψει.Να τις γράψει σωστά δηλαδή. Να τα βράσω τα πτυχία σας. Γίνατε επιστήμονες αλλά άνθρωποι μορφωμένοι δε θα γίνετε ποτέ. Και για αυτό πλησιάζει η στιγμή που θα σας φτύνουν στο δρόμο.
Είχε πει κάτι ο Παύλος Σιδηρόπουλος: "Μες στα ερείπια του καιρού, ζωή πάω να χτίσω..."
Δεν θέλω ρε παιδάκι μου να δίνουν τον λόγο σε lifestyle μαυροφορεμένα άτομα της μεσημεριανής κουτσομπολίστικης νοοτροπίας!
Δεν θέλω αυτούς τους ανθρώπους να τους βλέπω με τη μάσκα της θλίψης. Δεν θέλω να πιάνουν στο στόμα τους τον απλό Έλληνα πολίτη, τον μεροκαματιάρη εργάτη. Δε θέλω πολιτικά παρασκήνια. Τα θέλω όλα στο προσκήνιο και τα θέλω τώρα.
Δε θέλω να βλέπω παιδιά με νέες ιδέες να καταναλώνουν τα καλύτερά τους χρόνια για να νικήσει ο Σάββας, ο Χρήστος ή ο Νίκος ! Ούτε να τους βλέπω θέλω σε κομματικές νεολαίες που και καλά λειτουργούν δημοκρατικά ενώ στην ουσία όλοι θέλουν να ηγηθούν πληρώνοντας 50 και 100 τσιγγάνους για να ψηφίσουν...Πως να μην μας κοροιδεύουν οι μεγάλοι όταν εμείς κοροιδευόμαστε μεταξύ μας Σπύρο, Παύλο, Νίκο, Ζωή , Κική και Παναγιώτη;
Θα νικήσει ούτως ή άλλως όποιος από το λαό κριθεί ικανότερος.
Δε θέλω να ακούω πια τη φράση ''ό,τι πει το κόμμα''. Θέλω να ακούω τη φράση ''ό,τι πω εγώ στο κόμμα''. Δε θέλω απλά και μόνο τον προεκλογικό σας οίκτο και ένα ποτήρι Johnnie μαύρο.
Θέλω να σας βλέπω 4 χρόνια στα καφενεία να μιλάτε με τον κοσμάκη, 4 χρόνια στα χωράφια με τους αγρότες, στα σχολεία με τα παιδιά ,θέλω να βλέπω δασκάλους να δημιούργουν χαρακτήρες και μελλοντικούς πολίτες, δε θέλω άλλο ψεύτικο συνδικαλισμό και μυστικά τραπέζια σε μαγαζιά πράσινα και γαλάζια.Δε θέλω να βλέπω το δάκρυ σας ρε καναλάρχες να κυλάει και μετά από μια - δυό μέρες να μου λέτε. «Τι ωραία μέρα σήμερα.
Ας περάσουμε στη μόδα.» Κι ούτε φυσικά θέλω να βλέπω τα δεξιά και αριστερά κάποτε χέρια του δημάρχου, του βουλευτή και του νομάρχη να τους κράζουν μόλις μάθανε πως κρίνονται ανάξιοι από τον ίδιο.Θέλω αλλαγή τώρα. Η οποία σίγορα δε θα επέλθει μέσα από καθαρά κομματικούς μηχανισμούς.
Οι σημερινές δικτατορίες είναι κοινοβουλευτικές. Άραγε ποιός είναι πιο δυνατός; Αυτός που βαράει ή αυτός που πονάει; Το ξύλο πάντως είτε σοσιαλιστικό είτε δεξιό είτε κομμουνιστικό παραμένει ξύλο...Η μελανιά εξάλλου στην αρχή είναι μπλε και μετά γίνεται πράσινη...Η πιστολιά δεν προλαβαίνει καν να αλλάξει χρώμα. Φοράει το μαύρο κατευθείαν. Η κάθε επανάσταση δεν συνδιαλέγεται. Απλά δείχνει πώς κάνουν διάλογο οι αδικημένοι. Ό,τι κι αν λένε οι προσκυνητές του συστήματος εγώ γουστάρω που είμαι ταγμένος ακόμα στην ουτοπία. Είναι ο προορισμός στο δικό μου χάρτη. Γουστάρω που έχω την αυταπάτη πως κάτι θα αλλάξει. Γουστάρω και δε μετανιώνω για τίποτα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

back to top